من و خودش...

سلام علیرضای عزیزم...این اولین باره که دارم برای خودت مینویسم یه حس عجیبه فکر میکنم میدونی من هستم و منتظر اینی که دنیا یه روزی مارو روبروی هم قرار بده نمیدونم چی بگم جز اینکه دوست دارم...اندازه تموم ستاره های دنیا اندازه تموم قطره های بارون اندازه تموم دونه های برف...اندازه بی نهایت... علیرضای عزیزم همه آرزوهامو (به جز یکی)گذاشتم کنار و فقط تو شدی آرزوم دلم میخواد بقیشونو با تو بسازم شدی تموم فکر و ذهنم... به امید روزی که باهم باشیم مثل خواب های شیرینی که ازت میبینم......

ادامه مطلب